Mila miała tego dnia zajęcia więc pojechaliśmy sobie do Sieny (ona już tam była i bardzo polecała).  Jadąc jednak autostradą zobaczyliśmy śliczny zameczek i zboczyliśmy trochę z trasy... Monte coś tam to było... sprawdzę w domu i dopiszę. Cudowne miejsce. Na pagórku mury obronne i wewnątrz małe miasteczko, naprawdę małe i o dziwo zamieszkane. Zdjęć napstrykaliśmy tam sporo... usiedliśmy sobie popisać pocztówki i powczuwać się w klimat.... było uroczo:

A to już Siena i jej mury obronne, a właściwe brama obronna. Siena jest oryginalnie zbudowanym miastem. Położona na szczycie, u zbiegu trzech wzgórz. Rynek znajduje się oczywiście w centrum. Idąc czy wjeżdżając do miasta szczytem jednego ze wzgórz (na początku jest brama ze zdjęcia) dochodzimy do ryneczku i co ciekawe tą samą drogą musimy wrócić, bo schodząc na równoległe uliczki na poczatku możemy trafić na wzgórze obok i potem musielibyśmy przechodzić przez dolinkę, czyli schodów w bród i ciut ciut.

Pizzę mają w sienie najlepsza w całych Włoszech... po zwiedzaniu zaszlismy na kolejne kawałki, bo była przepyszna...

potem zmoczył nas deszczyk więc ucieklismy do muzeum i na tarasie z widokiem na miasto zjedliśmy sobie bananki:

To ryneczek, też ciekawy. Półkoliście usytuowane kamieniczki z ratuszem-muzeum w centrum. Do tego całosć rynku opada w stronę ratusza. Akurat padało więc cała woda spływała na dół. Jak moja siostra tam była to była sliczna pogoda i ludzi opalali się na tym "chodniczku" (trochę jak przed Pompidou w Paryżu).

Później na schodkach przed kościołem spotkaliśmy Romea (Julii nie było), tata akurat był na wystawie to sobie razem pobrykaliśmy troszkę. 

A tu tata w najwyżej położonym punkcie miasta. Mieszkańcy Sieny planowali powiększyć katedrę, wybudowali jej jedna ze ścian, po czym przyszła zaraza jakaś, wyginęło pół populacji to zrezygnowali. I ostało się takie dziwne coś. Ale widok podobno boski (zdjęć nie ma bo aparat był na dole ;-)).

.